FISCALE
|
27 november 2004. |
Fiscale aspecten van cup-a-soup op kantoor
Het loon dat een werkgever aan zijn werknemers betaalt, is belast met loonbelasting. Loon in belastingtechnische zin is niet alleen wat de werknemer maandelijks op zijn bank- of girorekening bijgeschreven krijgt. Er kan ook sprake zijn van loon in natura. Een voorbeeld is de mobiele telefoon. Zij het dat een vrijstelling geldt als die telefoon voor 90% of meer zakelijk wordt gebruikt. Een ander voorbeeld is door de werkgever verstrekte kleding, tenzij sprake is van werkkleding. Maar hiervoor gelden strenge normen waar ik verder niet op inga.
Het komt veel voor dat werkgevers maaltijden verstrekken. Denk maar aan de bedrijfskantine. Zoals de schoonmaakster is opgewaardeerd tot interieurverzorgster, moet de bedrijfskantine tegenwoordig bedrijfsrestaurant worden genoemd. Als de werknemers voor de maaltijden in het bedrijfsrestaurant niet of een te laag bedrag betalen, moet rekening worden gehouden met belast loon in natura. De heffing vindt in de regel plaats op basis van normen. Deze normen worden in de fiscale praktijk forfaits genoemd.
Hoe ver gaat de belastbaarheid van maaltijden? Hoe zit het bijvoorbeeld met koffie, chocolademelk en thee? De koffiejuffrouw is geleidelijk vervangen door geavanceerde apparaten, die de werknemer van dit alles voorziet. Als de werkgever in een gulle bui op vrijdagmiddag 16.00 uur op kroketten trakteert, moet hij dan het bonnetje bij de salarisadministratie inleveren? In de praktijk gebeurt dat natuurlijk niet, maar zou het eigenlijk moeten? En hoe zit het met de in korte tijd ingeburgerde cup-a-soup?
Voor koffie, thee en dergelijke geldt een vrijstelling als de verstrekking tijdens werktijd plaatsvindt. Dat geldt trouwens ook voor cup-a-soup. Voor werknemers die buiten de deur werken, mag de werkgever daarvoor zelfs belastingvrij een gering bedrag vergoeden. Dit valt onder de vrijstelling voor kleine consumpties tijdens werktijd. Dus over de zojuist genoemde kroketten hoeft de gulle werkgever zich fiscaal niet druk te maken.
In juni 2003 werd de gemeente Pekela in de provincie Groningen geconfronteerd met een fiscale naheffing, omdat de ambtenaren tijdens de pauze cup-a-soup hadden gekregen. Pauze is namelijk geen werktijd. Inmiddels heeft het Ministerie van Financiën naar aanleiding van kamervragen goedgekeurd dat voor de verstrekking van kleine consumpties geen onderscheid meer hoeft te worden gemaakt tussen werktijd en pauze. Dat is een hele geruststelling voor werknemersvriendelijke werkgevers. Waar een klein land groot in kan zijn!
Peer van Bakel
